piątek, 24 lipca 2015

Światełko w tunelu dla Hani.

Przed nami bardzo ważna konsultacja - bardzo ważna dla Hani.
To na niej specjaliści zdecydują czy Hanka kwalifikuje się do zabiegu .

Jednym z głównych problemów Hani (MPD + opóźnienie psycho-ruchowe) jest to, że a nie potrafi samodzielnie chodzić.  Pokazało się światełko w tunelu a mianowicie : Metoda Ulzibata. http://ulzibat.pl/
 ( Dziękuje mamie Danielka za to światełko )


Zabieg bo o nim mowa  opiera się na stopniowym, podskórnym przecinaniu zwłókniałych pasm mięśniowych w okolicach ich przyczepu do kości z zastosowaniem specjalnego skalpela, bez konieczności zarówno nacinania skóry, jak i całkowitego rozcinania mięśni, z zachowaniem mięśni zdrowych, bez ingerencji w ścięgna oraz układ kostny.

Zaletami Metody Ulzibata są:
  1. uniwersalizm – zastosowanie niezależne od typów chorób narządu ruchu wywołujących identyczne mechanizmy w tkance mięśniowej (tj. dystrofia, martwica, stwardnienie), których wynikiem jest powstanie organicznych przykurczy mięśniowych (zastosowanie metody jest niezależnie od rodzaju głównego czynnika etiologicznego);
  2. funkcjonalność - zapewnienie jednoczesnego oddziaływania na różne grupy mięśni, z uwzględnieniem ich czynności synergicznej i antagonistycznej; możliwość łączonego wykonywania zabiegów na dowolnej grupie powierzchownych mięśni szkieletowych (głowy, tułowia, kończyn) celem osiągnięcia maksymalnego efektu;
  3. minimalna urazowość (inwazyjność) - dzięki precyzyjnym ruchom skalpela oraz jego specjalnej budowie w trakcie zabiegu nie powstają blizny, nie ma utraty krwi, pełnego przecinania i przemieszczania mięśni, nie ingeruje się w elementy chrzęstne i kostne, nie ma też późniejszej konieczności unieruchamiania gipsowego, co sprzyja skróceniu hospitalizacji pacjenta, rehabilitacji i szybszej aktywizacji pacjenta po zabiegu;
  4. możliwość wykonywania zabiegu w ramach „chirurgii jednego dnia”, co wpływa na szybszą rekonwalescencję pacjenta i komfort powrotu do zdrowia w warunkach domowych;
  5. brak ograniczeń wiekowych;
  6. brak przeciwskazań związanych z chorobami towarzyszącymi np.: epilepsja, wodogłowie, zespół asteniczny, opóźnienie psychoruchowe, wady wrodzone;
Leczenie zabiegowe odbywa się w kilku etapach, a każdy z nich eliminuje od 10 do 16 przykurczy mięśni. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym, a konieczność wykonania kolejnego stopnia zależy od rozmiaru zaburzeń ruchowych, chorób współistniejących oraz intensywności wzrostu w przypadku dzieci.

W związku z małą traumatycznością okres pooperacyjnego powrotu funkcji ruchowych trwa od 1 do 4 tygodni (w zależności od zakresu interwencji chirurgicznej).


Eliminacja przykurczy mięśni lub zespołu bólowego pomaga osiągnąć znaczne zwiększenie zakresu ruchu, co umożliwia uzyskanie nowych oraz poprawę już istniejących zdolności motorycznych.
 Poprawa ogólnej aktywności fizycznej chorego pobudza jego rozwój umysłowy, rozszerza wachlarz zainteresowań, podnosi poziom czynności samoobsługowych i daje mu możliwość niezależności.

Statystyka 

Najliczniejszą grupę (83,2%) stanowią pacjenci ze zdiagnozowanym mózgowym porażeniem dziecięcym.
Wyniki średnio uzyskano w przypadku:
  • 92,84% pacjentów „dobry wynik kliniczny” objawiający się wzrostem zakresu ruchu, pojawieniem się nowych lub poprawą istniejących nawyków ruchowych, tworzeniem jakościowo nowych stereotypów ruchowych lub ustąpieniem lub ograniczeniem zespołu bólowego i hiperkinezji,
  • 4,34% pacjentów „satysfakcjonujący wynik”, z zaobserwowaniem poprawy poszczególnych nawyków ruchowych, a także poszerzeniem funkcji w zakresie początkowego rozwoju ruchowego,
  • 2,79% pacjentów „nie zachodziły dynamiczne zmiany”,
  • 0,03% pacjentów, w okolicy wcześniej nie operowanej wystąpił ból co zostało ocenione jako pogorszenie, jednak zmiany te były eliminowane na kolejnych etapach terapii.
W odniesieniu do miejscowych organicznych przykurczy mięśni lub punktów bólowych, skuteczność Metody Ulzibata wynosi średnio 97,5%.

Poza poprawą rozwoju ruchowego poprzez eliminację przykurczów mięśniowych, zauważono także dodatkowe pozytywne skutki:

  • poprawę mowy (62%), żucia (49%), przełykania (50%), ruchów mimicznych (22%), czynników emocjonalnych (64%), snu (49%),
  • wzrost łaknienia (58%),
  • redukcję zeza (55%), łzawienia (56%), oczopląsu (22%),
  • spadek częstotliwości i nasilenia napadów padaczkowych (25%),
  • poprawę wzroku (17%) i słuchu (15%)
 

środa, 8 lipca 2015

Tak czy Nie dla Delfinoterapii ?

 www.choredzieci.org.pl
Rodzice dzieci niepełnosprawnych płacą ogromne pieniądzę za wyjazd na turnus z dzieckiem do Turcji, Tunezji, Niemiec czy na Ukrainę więc dlaczego w Polsce nie może powstać delfinarium ? byłoby taniej , bliżej ....
http://www.delfinoterapia.net.pl/
http://www.plywaniezdelfinami.pl/delfinoterapia-turcja-kwiecien-pazdziernik2015

Bo to niehumanitarne? :

 Delfiny są niezwykle inteligentnymi i wrażliwymi zwierzętami, a trzymanie ich w niewoli w niewielkich basenach to tortura. W naturze mogą dożyć nawet 50 lat, jednak w niewoli, w związku ze stresem i złymi warunkami, zwykle przeżywają zaledwie kilka lat.  czytamy na stronie http://act.greenpeace.org

bo są inne altenatywne i humanitarne formy rehabilitacji ?



... jeśli istnieje najmniejsza szansa, że taka terapia pomoże to rodzice dzieci niepełnosprawnych zrobią wszytko żeby z niej skorzystać ...  


Wskazania do zastosowania delfinoterapii: zaburzenia ze spektrum autyzmu i ADHD, choroby centralnego układu nerwowego, pourazowe i wrodzone porażenie mózgowe, zespół Downa i inne zespoły genetyczne, opóźnienie psychoruchowe, zaburzenia zachowania i nastroju w tym depresja; alergie i nadwrażliwość sensoryczna; padaczka w tym padaczka lekooporna.

Najintensywniej skutki delfinoterapii odczuwane są w ciągu kilku miesięcy od zakończenia cyklu sesji. Obserwuje się ogólną poprawę funkcjonowania i dobrostanu pacjenta. Poprawa funkcjonowania następuje w obszarze kontaktów społecznych, rozwoju mowy i innych form komunikacji, rozwoju myślenia, w obszarze emocji oraz w obszarze rozwoju ruchowego. Dzięki delfionoterapii obniża się stopień spastyczności, zwiększa się napięcie mięśni wiotkich, ulega poprawie obraz fal mózgowych. Najpewniejszym rezultatem delfinoterapii jest znaczny progres jaki następuje w rehabilitacji pacjenta, nazywany przez terapeutów i rehabilitantów skokiem rozwojowym.

Co może dać delfinoterapia?
Aspekt fizjologiczny
Poprzez kontakt z delfinami i pobyt w wodzie realizowane są następujące cele fizjologiczne:
•  wzmocnienie mięśni
•  mobilizacja stawów
•  zahamowanie patologicznych odruchów
•  poprawa koordynacji
•  poprawa kontroli nad odcinkiem tułów-głowa
•  polepszanie funkcji podporowych
•  poprawa reakcji na zmianę postawy ciała
•  poprawa kontroli na odcinku głowa-oczy-ręce,
Aspekt subiektywnego odczuwania ciała
Świadomość własnego ciała jest szalenie istotna dla normalnego rozwoju duchowego, umysłowego i fizycznego. Poprawne postrzeganie ciała pomaga w poprawnej samoregulacji i samokontroli. Dzięki fizycznemu wymiarowi terapii i bezpośredniemu kontaktowi z delfinami uczestnicy terapii zdobywają nowe doświadczenia. Rozwój percepcji ciała jest szczególnie istotny, bo pomaga – poprzez rozluźnienie i napięcie mięśni – przyczynia się do utrzymywania konkretnej postawy ciała lub jej zmiany.
Dążymy do realizacji następujących celów:
•  percepcji stanów napięcia i rozluźnienia
•  poprawy regulacji równowagi
•  poprawy schematu ciała
•  motoryki gałek ocznych
•  koordynacji ciała
•  poprawy postrzegania ruchowego i wizualnego
•  ukierunkowania koordynacji ciała
•  usprawniania zdolności do ukierunkowanego działania
•  poprawy postrzegania słuchowego
Aspekt emocjonalny
Emocje w różny sposób wiążą się z procesami kognitywnymi i fizjologicznymi oraz oczywiście z zachowaniem. Rozwój emocjonalny jest procesem długotrwałych przemian. Kontakt z delfinami dostarcza pacjentowi wielu doznań poprzez zmysł wzroku, słuchu, dotyku, węchu oraz smaku.
Inne uczucia, które pojawiają się w kontakcie z delfinami to:
•  radość
•  niezależność
•  żywotność
•  zaufanie
•  szczęście
•  lekkość
Aspekt kognitywny
•  myśli
•  symbole myślowe
•  informacje
•  pamięć
•  inne procesy.
Uczymy się oceniać znaczenie naszego działania i dostrzegać związek pomiędzy działaniem i jego skutkami. Spostrzeżenia są przetwarzane, zapisywane, reaktywowane i zastosowywane. Już najwcześniejsze wrażenia naszych zmysłów determinują, u każdego w odmienny sposób, wzorce sposobów myślenia i pojmowania. Im więcej zastosuje się dróg dojścia do dziecka, tym lepiej zostanie zapamiętana zdobyta wiedza. Żadna emocja, żadna myśl nie istnieje sama dla siebie, lecz towarzyszą jej zawsze biologiczne i neurofizjologiczne procesy. Do kognicji należy również potencjał wyobraźni. Delfiny umożliwiają rozwinąć pacjentom pozytywne pojmowanie własnej osoby.
Aspekt praktycznego zachowania
W otoczeniu delfinów pacjenci mogą wypróbować nowe rzeczy, jak także dowiedzieć się o sobie czegoś nowego – zarówno na obszarze ruchowym, w obszarze emocji oraz kontaktów międzyludzkich. Delfiny akceptują pacjentów takimi, jakimi są i przekazują informację zwrotną o przeżyciach i zachowaniu.
Aspekt socjalno-rodzinny
Rodzice, rodzeństwo, dziadkowie są najczęściej bezpośrednimi osobami odniesienia i ważnymi elementami przestrzeni życiowej. Dla dzieci są oni najistotniejszym systemem wsparcia. Pomiędzy rodzicami, osobami odniesienia i terapeutą powinna istnieć więź zaufania, która byłaby zaczątkiem bliższej znajomości. Tak rozumiana jest praca z delfinami, zintegrowana i angażująca uczucia. Dla niektórych jest nowością obserwowanie osoby bliskiej w nowym otoczeniu, w otoczeniu delfinów. Te nowe i w większości pozytywne wrażenia mogą stanowić podstawę do dalszych dyskusji. Interakcja z rodzicami, rodzeństwem oraz innymi krewnymi lub osobami odniesienia może wspomóc proces terapeutyczny. Także przestrzeń życiowa pacjenta poza rodziną jest ważna. Także przedszkole, szkoła, grupa rówieśnicza wywiera na pacjenta wpływ, który nie pozostaje bez znaczenia. Wielu pacjentów jest naprawdę dumnych z tego, że potrafią pływać z delfinami i że doznają przy tym tak wiele radości. Dzięki temu status dziecka w klasie lub rodzinie może ulec pozytywnej zmianie.